Θρησκευτικό έγκλημα: Υ Π Α Τ Ι Α

Η Υπατία γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 370 μ.χ και πέθανε στην ίδια πόλη το 415.
Ήταν η πρώτη γυναίκα που είχε μια ουσιαστική συμβολή στην ανάπτυξη των μαθηματικών, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με την αστρονομία και την φιλοσοφία. Κόρη του μαθηματικού και φιλοσόφου Θέωνα της Αλεξάνδρειας, μελέτησε αρχικά τα μαθηματικά υπό την καθοδήγηση του πατέρα της. Αργότερα, ακολουθώντας τον δικό της δρόμο, έγινε επικεφαλής της σχολής των Νεοπλατωνιστών στην Αλεξάνδρεια, περίπου το 400 μ.χ. Εκεί δίδαξε μαθηματικά και φιλοσοφία. Παράλληλα, βοήθησε τον πατέρα της στην δημιουργία μιας νέας έκδοσης των στοιχείων του Ευκλείδη, η οποία είναι η βάση για όλες τις πρόσφατες εκδόσεις του.
Η Υπατία στήριξε τις διδασκαλίες της στους Πλωτίνο, ιδρυτή του Νεοπλατωνισμού, και τον Ιάμβλιχο που ήταν ένας από τους υπεύθυνους για την ανάπτυξη του Νεοπλατωνισμού στο 300 μ.χ. Ο Πλωτίνος είχε σαν αρχή ότι υπάρχει μια τελευταία πραγματικότητα που είναι πέρα από την προσιτότητα της σκέψης ή της γλώσσας. Το αντικείμενο της ζωής ήταν να στοχεύσει σε αυτή τη τελευταία πραγματικότητα, που δεν θα μπορούσε ποτέ να περιγραφεί ακριβώς και οι άνθρωποι δεν είχαν τη διανοητική ικανότητα να καταλάβουν πλήρως τη τελευταία πραγματικότητα ή τις συνέπειες της ύπαρξής της. Ο Ιάμβλιχος διέκρινε τα περαιτέρω επίπεδα πραγματικότητας σε μια ιεράρχηση των επιπέδων κάτω από τη τελευταία πραγματικότητα. Υπήρξε ένα επίπεδο πραγματικότητας που αντιστοιχεί σε κάθε ευδιάκριτη σκέψη της οποίας το ανθρώπινο μυαλό ήταν ικανό.
Η Υπατία δίδαξε αυτές τις φιλοσοφικές ιδέες με μια μεγαλύτερη επιστημονική έμφαση από ότι οι πρώτοι οπαδοί του Νεοπλατωνισμού. Οι ιστορικοί σχολιαστές την περιγράφουν ως "χαρισματική διδάσκαλο". Την ίδια στιγμή που οι πρώτοι Χριστιανοί ταύτιζαν την επιστήμη με την ειδωλολατρεία, η Υπατία την ταύτιζε με τη μάθηση. Εντούτοις, μεταξύ των μαθητών που δίδαξε στην Αλεξάνδρεια, υπήρξαν και πολλοί προεξέχοντες Χριστιανοί. Ένας από τους διασημότερους είναι ο Συνέσιος ο Κυρηναίος που επρόκειτο αργότερα να γίνει επίσκοπος Πτολεμαίδος. Πολλές από τις επιστολές που ο Συνέσιος έγραψε στην Υπατία έχουν συντηρηθεί και βλέπουμε κάποιες απο αυτές που γέμιζαν απο θαυμασμό και σεβασμό για τις διδακτικές και επιστημονικές ικανότητες της Υπατίας.
Το 412 μ.χ συνέβη όμως ένα καθοριστικό γεγονός: ο Κύριλλος έγινε Επίσκοπος της Αλεξάνδρειας την περίοδο που Ρωμαίος έπαρχος της Αλεξάνδρειας ήταν ο Ορέστης, σφοδρός πολιτικός ανταγωνιστής. Η εκκλησία και το κράτος όπως ήταν αναμενόμενο, πάλεψαν για τον έλεγχο. Η Υπατία δυστυχώς, δεν μπορούσε να μείνει εκτός σύγκρουσης, καθώς συγκέντρωνε τρία ασυγχώρητα στοιχεία που εξόργιζαν τους Χριστιανούς της Αλεξάνδρειας: Ήταν επιστήμων (άρα ειδωλολάτρης), είχε την υποστήριξη του Ορέστη στις έρευνές της και φυσικά, ήταν γυναίκα.

Μερικά χρόνια αργότερα συνέβη το μοιραίο: η Υπατία αφού περικυκλώθηκε από έναν όχλο ρασοφόρων (λέγεται ότι ήταν οι μοναχοί Nitrian -φανατικό τμήμα των Χριστιανών υποστηρικτών του Κύριλλου) ξυλοκοπήθηκε άγρια, βιάστηκε και στην συνέχεια διαμελίστηκε το σώμα της με όστρακα. Για να εξαφανίσουν κάθε ίχνος της ύπαρξής της, οι μοναχοί στο τέλος "έκαυσαν φρυγάνοις" τα απομεινάρια της. Σύμφωνα όμως με έναν άλλο απολογισμό (από το Σωκράτη το σχολαστικό) σκοτώθηκε από ένα όχλο Αλεξανδριανών, πάλι καθοδηγούμενο από τον Κύριλλο.

Δεν υπάρχουν επαρκη στοιχεία ότι η Υπατία ασχολήθηκε συστηματικά με μαθηματικές έρευνες. Είναι βέβαιο όμως, ότι με τον πατέρα της Θέωνα έγραψαν σχόλια ένδεκα μερών από το "Almagest" του Πτολεμαίου. Επίσης, θεωρείται ότι έκανε προσθήκες στο περιεχόμενο των "στοιχείων" και προσπάθησε να αφαιρέσει τις δυσκολίες που γίνονται αντιληπτές από τους αρχάριους στη μελέτη του βιβλίου. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η έκδοσή του εγκρίθηκε από τους μαθητές στην Αλεξάνδρεια για τους οποίους γράφτηκε, καθώς επίσης και μετέπειτα από πιό παλαιότερους Έλληνες οι οποίοι το χρησιμοποίησαν σχεδόν αποκλειστικά.

Τέλος, για τη κοινή εργασία με τον πατέρα της, ενημερωνόμαστε από τον Suidas ότι η Υπατία έγραψε τα σχόλια στα Αριθμητικά του Διόφαντου, στις Κωνικές του Απολλώνιου και στις αστρονομικές εργασίες του Πτολεμαίου.

Σημείωση: ο δολοφόνος της Υπατίας, Κύριλλος, εορτάζεται ΔΥΟ φορές τον χρόνο απ΄την Ορθόδοξη Εκκλησία: στις 9 Ιουνίου και στις 18 Ιανουαρίου, μαζί με τη μνήμη του αγίου Αθανασίου.

Captain Sparrow

GIORDANO BRUNO (1548-1600)

Ίσως πει κάποιος, "τι πας και σκαλίζεις"; Τζιορντάνο Μπρούνο…Πού τον θυμήθηκες, ποιος είναι; Και τι σημασία έχει για μας σήμερα; Ανάμεσα σε φανταχτερά σόου της τηλεόρασης, ψευδοπροφήτες, ξεφτιλισμένους πολιτικούς και αιμοσταγείς πλανητάρχες στη φαστ φουντ ζωή μας, ο Τζορντάνο Μπρουνο είναι άγνωστος. Όπως τόσοι άλλοι. Είναι άγνωστη ιστορία, που υπάρχει σ΄ενα κόσμο που ιστορία είναι η παραποιημένη περίληψη της εξουσίας των ιερατείων.
Εγώ θα γράψω κάτι ελάχιστο εδώ σαν χαιρετισμό, ίσως γιατί αισθάνομαι ότι σε μια εποχή πνευματικής στειρότητας, μυαλών κολλημένων στη ψυχρή επιστήμη των πολυεθνικών κολοσσών , σε μια αναγεννημένη φανατική θρησκοληψία, σε πολιτικές και ιδεολογίες που μοιάζουν μηχανές του κιμά, πρέπει να υπερασπιστώ με δύναμη, εκείνον, τον οποιοδήποτε ονειροπόλο άσημο ή διάσημο επιστήμονα, καλλιτέχνη, δημιουργό, ή ακόμα και απλοικό άνθρωπο που ακόμα τις καλοκαιρινές βραδυές , στη ταράτσα κάποιου σπτιού, κοιτώντας ψηλά, ονειρεύεται κάποια μέρα να πλησιάσει την αλήθεια, και νοιώθει ότι τίποτα περισσότερο από αυτήν δεν αξίζει σ΄αυτό το κόσμο.
Ό,τι μεγάλο έχει προσφερθεί στην ανθρωπότητα δεν έχει γίνει από τη μάζα. Από κάποιο μπουλούκι ανθρώπων που ορμάνε προς πάσα κατεύθυνση. Η μάζα ακολουθεί, φωνάζει, σκοτώνει αν χρειαστεί, «εις το όνομα του όποιου πατρός». Η ατομική έμπνευση, η ατομική δημιουργία, η ατομική αποκάλυψη γεννάει.
Όλη η ιστορία της ανθρωπότητας χαρακτηρίζεται από πνεύματα που γεννούν και ένα πλήθος που καταστρέφει τις περισσότερες φορές χωρίς να ξέρει καν γιατί πολεμάει.
Κι αυτό ακριβώς είναι που κανείς, μέχρι τώρα δεν μπόρεσε να σκοτώσει, να αφανίσει (όσο κι αν υπήρχαν και υπάρχουν φιλόδοξα σχέδια επί τουτου), το ελεύθερο πνεύμα. Τη δημιουργική ατομικότητα. Ανυπότακτη σε δεσμά και κανόνες. Αυτή η ουσία που μπορεί και βλέπει το άπειρο μέσα μας και μετατρέπει το μέσα μας σε άπειρο. Αυτή η ουσία που μπορεί χωρίς φιλόδοξους κινητήρες, χωρίς μεταλλικά φτερά, γυμνή και άοπλη, μόνη να πετάξει και να διασχίσει το σύμπαν σαν δέσμη από φως.
Κάπου κάπου λοιπόν, επιβάλλεται να θυμόμαστε όσους διαφύλαξαν μέχρι το τέλος αυτό το δικαίωμα.
Όπως κανείς στήνει έναν αδριάντα για τον ήρωα που έπεσε για να υπερασπίσει μια πατρίδα, τον άγνωστο στρατιώτη, άλλο τόσο αξίζει ένας αδριάντα σε εκείνους που πέρα από πατρίδες, θρησκείες, κανόνες, ιδεολογίες , δόγματα, υπεράσπισαν το πολυτιμώτερο αγαθό. Το δικαίωμα της νόησης.
Γεννήθηκε το 1548 στη Νόλα της Ιταλίας, κι ο ίδιος αποκαλούσε τον ευαυτό του «νόλιο φιλόσοφο». 17 φεβρουαριου του 1600 άφηνε την τελευταία του πνοή πάνω στη πυρά, ο Τζιορντάνο Μπρούνο. Ιερέας του τάγματος των Δομινικανών, φιλόσοφος, ερευνητής, ονειρευτής, επίστημονας-προφήτης. Οι «απαγορευμένοι συνδυασμοί» που το ανήσυχο πνεύμα του δημιούργησε, η δίψα του για την κατανόηση του μυστηρίου του σύμπαντος, η όχι η τυφλή υπακοή σε ότι «έπρεπε» να αποδεχεται, τον οδήγησαν (όπως τόσους άλλους) στα χέρια της Ιεράς Εξέτασης.
Καταδικάστηκε στην πυρά, γιατί έφτασε πέρα από τα όρια αυτού του κόσμου.
Εφτασε πολύ μακριά. Πέρα από τα στενοκέφαλα όρια τους. Προέβη σε κάτι εντελώς απαράδεκτο: ΣΚΕΦΤΗΚΕ.
Επτά χρόνια βασανίστηκε, στα γεμάτα φαντασία στο πώς να προκαλούν αβάσταχτο ανθρώπινο πόνο, «ιερά» μουντρούμια. Στα υπόγεια μουντρούμια «πιόμπι» της Ρώμης που το νερό μαστίγωνε και τσάκιζε το μυαλό.
Δεν κατόρθωσαν να τον κάνουν να αρνηθεί τα πιστεύω του.
Το όνομά του παρέμεινε άγνωστο στους πολλούς ή τουλάχιστον λιγότερο σημαντικό απ΄ότι άλλα διάσημα ονόματα επιστημόνων, φιλοσόφων. Το έργο του ακόμα πιο άγνωστο. Κυρίως σήμερα που δύσκολα μπορεί να αντιληφθεί κανείς τι σήμαινε κάποτε να αμφισβητείς τις παγιωμένες αντιλήψεις.
Τότε οι μάχες ανάμεσα σε επιστήμονες, φιλοσόφους, θρησκευτικό κατεστημένο, πολιτικές στρατηγικές κλπ ήταν αδυσώπητες. Αυτά που εμείς θεωρούμε δεδομένα σήμερα, κάποιοι τα οραματίστηκαν θαρραλέα πριν τα αποδείξει το μέλλον.
Όχι μόνο η γη αλλά και ο ήλιος γυρίζει...
Σήμερα δεν καίγεται κανείς στη πυρά. Το νέο τέχνασμα είναι να σκεπάζουμε κάθε οραματιστή, κάθε ανήσυχο πνεύμα , κάθε «δημιουργό» κάτω από τόνους λάσπης γιατί έτσι κι αλλοιώς οι γύρω είναι πολύ βιαστικοί για να έχουν καιρό να τον ακούσουν. Σήμερα οι επαναστατικές ιδέες δεν έχουν αντίκρυσμα. Είναι απλά μια σημείωση «υπό εξέταση και προσοχή» στο παγκόσμιο δίκτυο....
«Θα σε βάλω στο σώμα της σελήνης, οι αισθήσεις σου, με την κατάλληλη προσαρμογή, θα σε κάνουν να χρησιμοποιήσεις την δύναμη της λογικής σου και να δεις αυτά τα πράγματα...Από αυτήν την πλευρά θα σου δείξω το πρόσωπο της γης να λάμπει στην απέναντι περιοχή, στο φως του ακτινοβόλου ήλιου που σκορπίζεται στην επιφάνεια του ωκεανού. Βλέπεις πως η τεράστια μηχανή φαίνεται να συρικνώνεται σε μια μικρή μάζα; Τώρα η Σελήνη δεν είναι Σελήνη για σένα αλλά φαίνεται να είναι η πραγματική Γη...Πρόσεξε πως η Βρεταννία μικραίνει και γίνεται ένα μικρό σημείο και πως η πολύ στενή Ιταλία γίνεται μια λεπτή και κοντή τρίχα...Άδραξε το δρόμο που κατρακυλά από το κατώφλι του μεγάλου ήλιου, η μητέρα φύση φανερώνει τη πορεία.»
Οδηγήθηκε στη πυρά αφού πριν του έδεσαν τη γλώσσα. Στη πλατεία των λουλουδιών στη Ρώμη, (τι ειρωνία) στη Ρώμη που είναι δίπλα στο Βατικανό όπου κατοικούσε, έκαψαν τον ονειροπόλο, θερμό νεοπλατωνιστή, τον «μάγο ταξιδευτή» των ορατών και των αοράτων κόσμων μαζί με τα βιβλία του.
Ο κληρικός φιλόσοφος που μίλησε για άλλες διαστάσεις, για άλλες πραγματικότητες, για άλλους πολιτισμούς σ’ ένα σύμπαν που κατοικείται, για τον ολιστικό άνθρωπο, για τη δύναμη της φαντασίας. Σήμερα στη πλατεία που κάηκε υπάρχει άγαλμά του και πάντα κάτω από αυτό ματσάκια από λουλούδια από αυτούς που δεν ξεχνούν...
Δεν υπάρχουν θρησκείες αληθινές ή ψεύτικες είπε, υπάρχουν θρησκείες ειρηνικές ή απειλητικές...
Το λάθος δεν είναι στο φως αλλά στην όραση...
Δυστυχώς η απειλή συνεχίζεται...

Σ’αυτό το σημείο θα ήθελα να προτείνω μια εκτενή βιβλιογραφία για όποιον ενδιαφέρεται.... αλλά δεν υπάρχει στα ελληνικά εκτενή βιβλιογραφία.
Μια και περιφερόμαστε όμως στο δίκτυο θα παραθέσω μερικές σελίδες κατατοπιστικές και καλό διάβασμα!

http://en.wikipedia.org/wiki/Giordano_Bruno (η γνωστή μας γουικι..)
http://giordanobruno.signum.sns.it/bibliotecaideale/ (στη πατρίδα του)
http://www.infidels.org/library/historical/john_kessler/giordano_bruno.html (μια ενδιαφέρουσα ανάλυση)
http://www.giordanobruno.info/ (σε διάφορες γλώσσες)
http://www.giordanobruno.it/ (το διεθνές κέντρο σπουδών)

Υπάρχουν πάρα πολλά σε όλο το διαδίκτυο αλλά πηγαίνοντας σ΄αυτά θα βρείτε πολλά άλλα.

Από βιβλία στα ελληνικά...δύσκολο. Είναι κάποια σπάνια (γιατί άραγε;)
Αν βρείτε ένα που λέγεται "ΑΠΕΙΡΟΙ ΚΟΣΜΟΙ", εκδόσεις Νέα Ακρόπολη είναι πολύ ενδιαφέρον,
Και φυσικά ψάχνοντας βρίσκεις!

Ο Γαβριάς

Άτιμε "χιτώνα"...

Βλέποντας την παρέλαση των Mercedes έξω από τη Μητρόπολη και την φτώχεια των «εκπροσώπων» στη νεκρώσιμη ακολουθία του Αρχιεπισκόπου, σκεφτικά ότι ακριβώς αυτό θα επιθυμούσε και ο Κύριος, για το τελευταίο αντίο του «εκπροσώπου» του στη γη.
Σεμνότητα και ταπεινότητα.
Όπως ακριβώς ζούνε δηλαδή, και όλοι οι θρησκευτικοί εκπρόσωποι all around the earth.
Ας τους έχει ο Θεός καλά, να μας φωτίζουν και να μας δίνουν το παράδειγμα.
Αμήν.

Lovotomix



Χςςςς… Ποιος πέθανε; Ο Μεγάλος; Ο Ένας; Ο Θεός; Και γιατί τον θάψατε μόνο του; Τιμές αρχηγού κράτους και πράσινα άλογα. Δεν φτάνει η μουμιοποίηση. Αν δεν θάψεις μαζί του και τους παρατρεχάμενους του, τι θα κάνει ο Ανεπανάληπτος μόνος του στον άλλο κόσμο; Τι στον κόρακα Φαραώ είναι αν δεν πάρει μαζί του τα πλουμιά του και τα χρυσά στολίδια του μαζι με καμιά χιλιάδα μαυροφορεμένους να τον υπηρετούν; Χρειάζεται και μια μεγάλη πυραμίδα σε κεντρικό σημείο της πρωτεύουσας. Ίσως στην Ακρόπολη; Να βρούν την μούμια εύκολα οι αρχαιολόγοι του μέλλοντος. Και μην ξεχνάτε να θάψετε και τους παπάδες κάτω από την πυραμίδα έστω και ετεροχρονισμένα. Χρρρρ…

Κλαπαούκιους

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΕ

Ο Χριστόδουλος δεν είναι πια στη ζωή. Ας σκεφτούμε λοιπόν μια ιστορία για τις μέρες πένθους που κηρύχτηκαν στη χώρα μας. Ενας άνθρωπος που δεν είναι πια στη ζωή, σημαίνει ότι έχει βρεθεί στην αλήθεια που κανείς από τους "ζωντανούς" δεν ξέρει και που αυτός πλέον "γνωρίζει". Ποια αλήθεια; Πάρτε όποιαν αλήθεια θέλετε. Ανάλογα με τα πιστεύω σας. Βρίσκεται στον ουρανό ή κάπου αλλού. Δεν βρίσκεται πουθενά γιατί τίποτα δεν υπάρχει. Βρίσκεται σε ένα άλλο σύμπαν. Είναι ακόμα εδώ γύρω και βλέπει. Πείτε ότι θέλετε. Ελεύθερα.

Η ουσία είναι μία: Ο Χριστόδουλος δεν συμμετέχει πλέον σε ότι θα γίνει αυτές τι μέρες. Δεν έχει ανάγκη πια να ακούσει ή να πει. Συνεπώς ότι πούμε, ότι συζητήσουμε, αν επαινέσουμε ή αν βρίσκουμε αυτό γίνεται πια "ερήμην" του ενδιαφερομένου. Το κάνουμε για εμάς. Ο καθένας μας μέσω του θανάτου και της συνέχειας που αγνοούμε πλάθει το "ίματζ" που θα βγάλει προς τα έξω.

Ο ταπεινός πιστός θα κάνει ότι κάνει και σ΄ενα συγγενή του. Θα ξενυχτήσει, θα πάει στη κηδεία, θά ανάψει το κερί του. Γιατί είναι πιστός. Έχει πιστέψει αυτό που εκπροσωπούσε ο Χριστόδουλος. Και κάθε Χριστόδουλος που θα έρθει. Η οικογένεια του θα θρηνήσει τον άνθρωπό της. Η πολιτεία πρέπει να παίξει το ρόλο της. Οι δημοσιογράφοι θα παίξουν το δικό τους. Οι τηλεπερσόνες θα πολυλογήσουν περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Όλοι θα εκμεταλλευτούν με το δικό τους τρόπο το γεγονός που δεν είναι δικό τους.

Διαβάζω από το πρωί αυτούς που θρηνούν κι αυτούς που βρίζουν. Αυτούς που το παίζουν ενδιάμεσοι και κρατάνε μια "πισινή" για καλό και για κακό. Ο Χριστόδουλος ήταν ο ανώτερος εκπρόσωπος της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας στην Ελλάδα. Βάδιζε, λειτουργούσε, έπραττε σύμφωνα με αυτό το θρησκευτικό δόγμα, με αυτή τη θρησκευτική πολιτική που αιώνες τώρα υπάρχει και έχει επιβληθεί. Όσοι πιστεύουν έχουν πιστέψει ότι εκπροσωπούσε.

Μια κυρία μέσα στο μετρό είπε "Αχ αν ο Ζαχόπουλος πήγαινε στην εκκλήσία και άκουγε, δεν θα τον κυρίευε ο σατανάς να κάνει ότι έκανε". Αυτό είναι ο πιστός. Όσοι δεν πιστεύουν δεν έχουν πρόβλημα με το συγκεκριμένο Χριστόδουλο ή όποιον άλλον πάρει τη θέση του είναι πολύ μεγαλύτερος ο προβληματισμός τους.

Αλλά η ουσία είναι, ότι για το Χριστόδουλο έχουν μόλις λυθεί οι όποιες απορίες μπορεί να είχε. Οι υπόλοιποι συνεχίζουμε να ζουμε στις αλήθειες ή τις απάτες των ημερών μας. Γι΄αυτό και ό,τι γίνει από δω και πέρα, θα είναι ένα ακόμα θέατρο όπου όλοι θα έχουμε ένα ρολάκι μεγάλο ή μικρό.

Δεν χρειάζεται λοιπόν να σκίζουμε πάλι τα ιμάτια είτε με θρήνους είτε με βρισιές. Αυτό που ήταν ο καθένας χθες είναι και σήμερα. Υποκριτής ή ειλικρινής, αγαθός ή πονηρός, αμνός ή λύκος. Το γελοίο φολκλόρ γύρω από το θάνατο οποιουδήποτε ανθρώπου δεν θα δώσει μια νέα ταυτότητα σε κανέναν. Το τι είσαι, σε ποιό πνευματικό επίπεδο θέλεις να φτάσεις, και πόσο σοβαρά έχεις πάρει αυτό που ονομάζεται ζωή, κανένας επικείδιος δεν θα στο δώσει. Όπως δεν θα στο δώσει και η άρπα-κόλα συγγνώμη που θα αγωνίζεσαι να δώσει μόλις καταλάβεις ότι έφτασε η ώρα.Από ανθρωποειδές σε άνθρωπο έχεις ευκαιρία να γίνεις πολύ πριν.

Καλό ταξίδι λοιπόν Χριστόδουλε και μ΄αυτό το χαιρετισμό θα απευθυνθώ μόνο σε σένα. Τώρα ξέρεις. Μοιάζει τίποτα με όλα αυτά που έλεγες; Όπως καταλαβαίνεις, τώρα πια δεν μπορείς να πεις στο ποίμνιο τι συμβαίνει. Εκείνοι βαδίζουν με ότι έλεγες. Με τυφλή πίστη σε σένα...Τόσο ΤΕΡΑΣΤΙΑ ήταν ευθύνη σου έναντι των συνανθρώπων σου. Απλά.

Ο Γαβριάς

Δεν μπαίνεις μέσα

Το ψέμα των Χριστουγέννων αντανακλά το δικό μου προσωπικό ψέμα. Και το δικό μου ψέμα -εξαϋλωμένο και ταπεινό- μπορώ να το γκρεμίσω και να το αντικαταστήσω με μια αλήθεια που να αναβλύζει από την ψυχή.
Το μανιφέστο όμως των Χριστουγέννων όμως, πώς; Είναι μάχη άνιση. Δεν τσακίζεται. Τέτοιες μέρες που η γαλήνη είναι αξία ανυπέρβλητη, εγώ σκοντάφτω σε γεμάτες τσάντες που περπατάνε στην Ερμού. (Και ο ξυλουργός Ιησούς στα δύο χιλιάδες και επτά, είναι μεγαλομέτοχος του IKEA).
Σημείωση βασική: Η ασυμμετρία δεν είναι πολλές φορές ορατή. Πρέπει να σκοντάψεις σε αρκετές τιγκαρισμένες τσάντες για να προσέξεις τα άδεια πρόσωπα που τις κραδαίνουν. Και εν συνεχεία, πρέπει να προσέξεις εκείνα τα άδεια πρόσωπα για να αποφασίσεις ότι η εξώπορτα στο σπίτι σου θα είναι κλειδωμένη τέτοιες μέρες.
Μαλακισμένοι αλλόφυλοι. Μασκαράδες άπιστοι. Δεν θα μπείτε μέσα. Όχι κηρύγματα σε μένα, πνεύματα υποκρισίας. Τα Χριστούγεννα σας εξαγνίζουν τις αμαρτίες σας.
Είσαι και συ μέσα σε αυτούς. Και συ. Και συ. Και συ.
Εσύ που κρυφοπηδάς την γυναίκα του φίλου σου. Εσύ που αφήνεις να σε οργώνει ο υπερήλικας σύζυγος-προαγωγός. Εσύ που μακελεύεις την οικογένειά σου, με όλα τα ισοδύναμα της κοινωνικής τρομοκρατίας. Που ασελγείς στα όνειρα του παιδιού σου, με όνειρα διευθυντή ή γιατρού. Που κληρονομείς ασμένως τον πατέρα ή την μάνα που μίσησες.
Ναι. Εσύ. Η βάση όλων των τερατογονικών συνυπάρξεων. Πάρε τους βιβλικούς σου αφορισμούς και δρόμο. Μαζί και τις γιορτές σου. Δεν περνάς μέσα. Μέσα δεν υπάρχει θέση για σένα. Μέσα υπάρχουν άνθρωποι που θα καταστρέψουν αυτό που εσύ θα βάλεις πάνω από την ίδια τη ζωή. Μέσα υπάρχει μουσική. Κιθάρες. Και εξαγνισμός με ρακές.
Η εξώπορτα είναι κλειδωμένη λοιπόν. Και τι θα πουν οι γείτονες; Χέστηκα. Μετά τις γιορτές θα συνεχίσουν τις διεκδικήσεις για πετρέλαια, λάμπες φθορισμού στον διάδρομο και μυοκτονίες. Και κατά τον πολωνικό εξπρεσιονισμό του Ζουλάφσκι «οι γείτονες είναι νεκροί»: Ο ήρωας σηκώνει στο πλάνο την κοπέλα αγκαλιά. Εκείνη τον φιλάει στο μέτωπο. Όχι στο στόμα. Στο μέτωπο. Στοργικά και στη μέση του δρόμου. Σαν και αυτό το ανώνυμο φιλί που δέχτηκα χτες στο Μετρό από εκείνη την κοπέλα που δουλεύει στα McDonald’s. Αυθόρμητο και αναίτιο.
Χριστουγεννιάτικη ευχή λοιπόν, ένας κόσμος με διάφανες και ξεκλείδωτες ψυχές για να μην χρειαστεί να τις παραβιάζουν. Χωρίς γρίλιες.
Πολυτελείς σκέψεις πάνω στο παράδοξο των Χριστουγέννων; Δεν βαριέσαι…


Captain Sparrow

ΑΡΓΕΙ Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ 2018! ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΑΜΕΣΑ!!!

Έρχεται ο Αντίχριστος. Δηλαδή ο άρχων του κακού, ε; Δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα είναι, αφού το κακό εκπροσωπείται ΗΔΗ. Μια ματιά να ρίξεις γύρω έτσι στη τύχη, δεν έχεις παρά να διαλέξεις: Παιδεραστές, μανιακοί δολοφόνοι, πουλημένοι πολιτικοί, διεστραμένοι ιερωμένοι, βασανιστές, κτηνάνθρωποι, βιαστές, ηγέτες που ονειρεύονται να κάνουν σκόνη το κόσμο, επιστήμονες που κατακρεουργούν ζωάκια να δουν πόσο πονάνε, πατεράδες που γαμάνε τα παιδιά τους, μανάδες που εκδίδουν τις κόρες τους, εξουσιαστές του υποκόσμου, έμποροι ναρκωτικών, φανατισμένοι ρατσιστές, δουλέμποροι, αιματοχαρείς καραβανάδες, καριόλες που πηδιούνται με κάτι χούφταλα, πουρούδες που πηδιούνται με αγοράκια, μανάδες που πετάνε τα μωρά στα σκουπίδια, ξελιγωμένοι που στήνονται σε μπουδέλα να βγάλουν τις ανωμαλίες τους, λαλημένοι θρησκόληπτοι που αυτοκτονούν μαζί με τα παιδιά τους, συγκεντρώσεις μαγείας με κοκοράκια και μωράκια σφαγμένα, ψυχωτικοί που μπουκάρουν και θερίζουν σχολεία, επιδειξίες που τα μοστράρουν στα μωρά στις πλατείες, πουσταράδες που πηδάνε αγοράκια , μαλακοκέφαλοι που τη παίζουν καθώς βλέπουν κοριτσάκια να τα ξεσκίζουν, κανίβαλοι, κοπρολάγνοι, νεκρόφιλοι, σαδομαζόχες, παιδιά που μπορούν να σκοτώσουν τη γριά τους για ένα ψωροδιαμέρισμα, γιατροί που σ’αφήνουν ανοιγμένο μέχρι να τ’ακουμπήσεις, ολόκληρες κυβερνήσεις διεφθαρμένες, μισάνθρωποι κάθε συναφιού εξουσιαστές, και χρήμα να ρέει άφθονο στα μυαλά στις ψυχές να κολλάει σα σορόπι και να καυλώνουν τα ανθρωπάρια τα φουσκωμένα με τον αρωστημένο εγωισμό τους που ζουν υπάρχουν αναπνέουν με όνειρο να γαμήσουν τους πάντες με υπέρτατο άχτι τους, αιώνιο, το θάνατο που ακόμα τους της σκαπουλάρει ο άτιμος και είναι το μόνο τους πρόβλημα τελικά!!!!! Μόνο πρόβλημα της ανθρωπότητας η αθανασία. Να τρώω, να χέζω να γαμάω στην αιωνιότητα. Γιατί να μένουν οι νέοι οι καριόληδες πίσω από μένα κι εγώ να γίνομαι χώμα!
Για να καταλάβω...αν αυτοί είναι τα δευτεροκλασάτα της κόλασης, ε τότε ναι, ο μεγάλος πρέπει να 'ναι "πανέμορφο πλάσμα", που λέει κι Μάξιμος. Γιατί τόσους αιώνες φτιάχνει δέρμα στη ξάπλα. Δε χρειάζεται να κάνει τίποτα. Οι δούλοι του κάναν πιο πολλά ακόμα κι από αυτά που έγραφε το συμβόλαιο!
Τώρα θα μου πεις, "καλά εγώ δεν ανήκω στις παραπάνω κατηγορίες της κόλασης τι φταίω";
Φταις ρε φίλε, γιατί εσύ κι εγώ ανήκουμε στη πιο γλοιώδη κατηγορία.
ΣΤΟΥΣ ΜΑΤΑΚΗΔΕΣ!
Και στη πιο πουλημένη κατηγορία.
ΤΟΥΣ ΔΕΙΛΟΥΣ!
Βλέπουμε και το βουλώνουμε και ανάβουμε στο κεράκι μας , το παίζουμε Πιλάτοι, κρυβόμαστε στο σπιτάκι μας, στο φαγάκι μας, στη παρείτσα μας στη τηλεορασούλα μας, στη δουλίτσα μας, στον αντρούλη μας, στη γυναικούλα μας, στο αυτοκινητάκι μας, στη ταβερνούλα μας.
Εκείνοι είναι οι κτηνάνθρωποι κι εμείς οι άρχοντες των υποκοριστικών. Οι χαφιέδες του Θεού: "Οχι εγώ! Να, να θεούλη μου εκείνος το έκανε. Εγώ σε σένα...μια λαμπάδα ΝΑ!!!"
Συμπέρασμα; Οι μισοί γαμάνε στο όνομα της θρησκείας και οι άλλοι μισοί τη δωροδοκούν.
Αχ και να 'χε δίκιο ο γενειοφόρος αυτόκλητος προφήτης!!! Να 'ρχόταν ένας οτιδήποτε και ν’ άρχιζε να κόβει κώλους αβλεπί!!! Και μάλιστα έχω και ιδέες να του δώσω πολλές η πρώτη φυσικά η κλασσική. Ολοι στο λάκκο με τα σκατά και τα κεφάλια μέσα!!!!
Ρε πατριώτες, μια απορία έχω ταπεινή. Αν όπως λέτε κεντρική ιδέα της χριστιανικής θρησκείας είναι η φράση "αγαπάτε αλλήλους" πού στο διάολο (συγνώμη αφεντικό για την επίκληση) βγάλατε το συμπέρασμα ότι είστε χριστιανοί; Πού στο διάολο;
(Δε το λέω τρίτη φορά, γιατί στη τρίτη έρχεται...!)


Γαβριάς