ΟΙ ΜΟΙΡΟΛΑΤΡΙΚΟΙ ΑΝΑΜΕΤΑΔΟΤΕΣ...

3035 ευρώ χρειάζεται μια τετραμελής οικογένεια για να ζήσει σήμερα καλύπτοντας τις βασικές της ανάγκες στην Ελλάδα...
250.000 οικογένειες έχουν βαρέσει κόκκινο στα δανεικά κι αγύριστα....
76.000.000 φτωχοί στην Ευρώπη...
1.200.000.000 άνθρωποι ζουν με ένα δολλάριο τη μέρα στο πλανήτη..
Αριθμοί, στατιστικές...
Ποιος είχε πει ότι "ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι τραγωδία, ο θάνατος ενός εκατομυρίου ανθρώπων είναι στατιστική";
Ζούμε σε μια εποχή ενημέρωσης, σκέτης ενημέρωσης. Ενημέρωση χωρίς αποτελέσματα.
«Σας ενημερώνουμε ότι αύριο πιθανότατα ο Χ θα πεθάνει από την τάδε αιτία.»
Από κάτω από αυτή την είδηση μια μάζα κόσμου που απλά περιμένει να δει την επιβεβαίωσή της.
Κάποτε ξέραμε ότι μόνο ο θάνατος είναι αναπόφευκτος.
Τώρα ξέρουμε ότι όλα είναι αναπόφευκτα.
Συνηθίσαμε στην ιδέα του να δηλητηριαζόμαστε καθημερινά, στην ιδέα του να εκμεταλλεύεται κάποιος όλη την ύπαρξή μας, χωρίς να κάνουμε τίποτα το ουσιαστικό να το αλλάξουμε, εκτός από αυτό ακριβώς που κάνουν και οι ειδήσεις.
Αναμεταδίδουμε στο διπλανό μας την είδηση που μόλις ακούσαμε.
Ενημερωνόμαστε ότι το νερό είναι μολυσμένο, ότι τα τρόφιμα που τρώμε έχουν διοξίνες, ότι τα γελάδια τρέφονται με τα πτώματα των φιλαράκων τους, ότι ο αέρας είναι δηλητήριο, η θάλασσα επίσης, τα φάρμακα κομπίνα, οι ασθενείς πειραματόζωα, το κέρδος ανήκει σε λίγους, η φτώχεια σε πολλούς, τα παιδάκια των μη ανεπτυγμένων χωρών συνεχίζουν να πεθαίνουν σωρηδών, τα δικαιώματα του ανθρώπου καταπατώνται κάθε λεπτό σε κάθε γωνιά της γης...
Ενημερωνόμαστε ότι γύρω υπάρχει αρρώστεια, θάνατος, ατέλειωτα βάσανα και ένας ολόκληρος πλανήτης που δουλεύει, ζει και πεθαίνει, για να εξυπηρετήσει μια κατοστάδα φάτσες που μοστράρουν κάθε χρόνο στο χλιδάτο περιοδικό σαν οι πιο πλούσιοι άνθρωποι στο κόσμο...
Και μερικές εκατοντάδες ακόμα που δε μοστράρουν ίσως στο περιοδικό, αλλά δεν έχουν καν ανάγκη να το κάνουν γιατί ΟΛΑ δικά τους είναι: Τράπεζες, Τύπος, ΜΜΕ, Κινηματογραφικά στούντιο, Αθλητικές ομάδες, Οίκοι μόδας, Ναρκωτικά, ¨Οπλα, Πορνεία, όλα τα καλά του Θεού.
Και σε όλα αυτά εμείς απλά είμαστε "αναμεταδότες"...
Αδιάφοροι, τεμπέληδες, μίζεροι. Μοιρολάτρες....
Αναφέρουμε στο φίλο μας παραδίπλα καθώς ρουφάμε ήσυχα το καφεδάκι ότι σε λίγα χρόνια τα παιδιά που γεννήσαμε τώρα, τα παιδιά μας ίσως να πεθαίνουν σαν κοτόπουλα.
Ότι ίσως δεν θα 'χουν ούτε καν νερό να πιούνε.
Ότι ίσως θα σέρνονται γεμάτα αρρώστειες, παραμορφωμένοι οργανισμοί από τη γέννα τους.
Τα παιδιά μας....
Και μοιάζει το απλανές βλέμμα μας λες και μιλάμε για κάποιους μακρινούς ξεχασμένους συγγενείς...
Η εξουσία έχει κερδίσει τη πιο μεγάλη της μάχη.
Μπορεί ν΄αφήσει το καθένα να λέει ελεύθερα ό,τι γουστάρει, γιατί πολύ απλά οι ακροατές που θα έχει απένταντι πάσχουν από «ζωική άνοια...»
Πάσχουν από άγνοια του πώς να κερδίσουν όλα αυτά που έχασαν, πώς να παλαίψουν για όλα αυτά που χάνονται σιγά σιγά, για τη ζωή την ίδια.
"Νεοδούλοι": Οι δούλοι της νέας εποχής.
Χωρίς αλυσίδες, χωρίς μαστίγιο, χωρίς απειλές, χωρίς κρέμασμα ή κάψιμο στη φωτιά...
Τα σκυλάκια του Παβλόβ σε καθημερινή επίδειξη...
Σκέφτομαι ότι δεν έχει σημασία καν που γράφουμε. Που προσπαθούμε να πούμε στους άλλους τις σκέψεις μας.
Σκέφτομαι ότι είναι ακόμα ένας άσκοπος λόγος.
Εκτονώνω μια ανάγκη γράφοντας κι αυτή η εκτόνωση είναι τελικά η μόνη από τις ανάγκες που καλύπτουμε με το λόγο μας.
Τιπότα άλλο...
Μπορώ να προχωρήσω τον εαυτό μου ένα βήμα πιο εκεί από τη φθορά όπως έλεγε ο ποιητής, όμως τελικά τι θα αλλάξει σ΄αυτους που θα μείνουν πίσω;
Ίσως τελικά οι πολλοί να είναι χαρουμενοι έτσι.
Είναι αδύνατον να ψηλώσεις κάποιον που γουστάρει να 'ναι κοντός.
Μάλλον τελικά και οι ψηλοί μπορεί να κουράστηκαν σ΄αυτό το κόσμο να πηγαίνουν συνέχεια γονατιστοί για να δείχνουν στους άλλους το δρόμο...

Ο Γαβριάς

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΑΠΕΝΕΜΗΘΗ...

Οι μέρες αυτές όπου έχουμε βαρεθεί στη κυριολεξία ν΄ακούμε για σκάνδαλα, για μίζες, για ύποπτες κινήσεις εντός και εκτός Υπουργείων, για ανθρώπους που έκλεψαν, έφαγαν, πρόδωσαν και ούτε ξέρει κανείς αν ποτέ θα τιμωρηθούν, μουρθε στο μυαλό μια ιστορία που είχα ακούσει από μια φίλη.
Υπηρετούσε κάποτε στο δημόσιο. Σε Υπουργείο από τα σπουδαιότερα. Απλή γραμματέας, μόνιμη όμως δημόσιος υπάλληλος (με το ονοματάκι της στην εφημερίδα της Κυβερνήσεως όπως πρέπει δηλαδή, διορισμένη κανονικά με διαγωνισμό).
Πώς είχε μπει σ΄αυτό το «πολυτελές» Υπουργείο ήταν ένα θαύμα, γιατί προερχόταν από μια εντελώς φτωχή, ταπεινή οικογένεια και μάλιστα σ΄ενα κατ΄εξοχή δεξιό Υπουργείο, από αριστερή οικογένεια...
Αφού είχε υπηρετήσει άψογα και σε κάθε φάκελλό της υπήρχε αυτό που λέμε «εύφημμος μνεία»...ήταν πια παντρεμένη με δυό μωρά παιδιά.
Και τότε της ήρθε μια μετάθεση κάπου που κανείς δεν θα ήταν ευχαριστημένος να πάει με παιδιά. Μια και γύρω γύρω έβραζε ο πόλεμος...Φυσικά από την Υπηρεσία της ήταν υποχεωμένη να πάει όπου τη μεταθέσουν, αλλά εκείνη η επιλογή ήταν εντελώς αψυχολόγητη (?). Τι έννοια υπήρχε να επιλέξεις μια μητέρα δύο μωρών παιδιών να τη στείλεις στο Βελιγράδι όταν ήταν ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία;
Παρακάλεσε, ικέτευσε, τρελλάθηκε σχεδόν, δεν ήξερε που να απευθυνθεί και τι να κάνει για να αποτρέψει αυτή τη μετάθεση.
Αποφάσισε να απευθυνθεί στην δικαιοσύνη.
Να βρει το δίκιο της με το νόμο. Χωρίς γνωστούς, χωρίς μέσα, χωρίς μπάρμπα στη Κορώνη...
Το ερώτημα ήταν εντελώς απλό. Μπορείτε να με στείλετε κάπου που να είμαι μαζί με τα μωρά παιδιά μου γιατί εκεί δεν μπορώ να τα πάρω;
Είναι τόσο δύσκολο να ανατραπεί μια απόφαση μιας απλής μετάθεσης όταν ξέρουμε ότι με μέσον ο καθένας πάει όπου θέλει και όπως θέλει και χωρίς καν να έχει ιδιαίτερο λόγο...Ναι είναι μια χάρη που ζήταγε. Ηταν τόσο πολύ σοβαρή για να είναι μη αναστρέψιμη.
Ξέρετε τι έγινε; Της είπαν ή πας εκεί ή χάνεις τη δουλειά σου. Σε πετάμε έξω.
Απολύθηκε από το δημόσιο με πειθαρχικό.
Όχι δεν έκλεψε, ούτε έκανε τίποτα μεμπτό. Δεν υπήρχε καν υποψία ότι μπορεί να έχει κάνει οτιδήποτε το επιλήψιμο για την Υπηρεσία της, ούτε πριν ούτε τότε που γίνονταν όλα αυτά.
Και ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν είχε τίποτα αλλο στη ζωή του από αυτή τη δουλειά. Ηταν η περιουσία του. Η προοπτική του...
Στο Συμβούλιο της Επικρατείας έφτασε κι έχασε.
Τουλάχιστον μια φορά σ΄αυτό το τόπο
Απενεμήθη ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.
Η κοπέλα σταμάτησε εκεί. Δεν ξανάκουσε ποτέ κανείς γι αυτήν. Ούτε παρακάλεσε πια. Ούτε πήγε σε κανάλια, εφημερίδες. Η ζωή της γαμήθηκε στη κυριολεξία, γιατί ενός κακού μύρια έπονται, αλλά υπάρχει ακόμα κι αγωνίζεται, στη καθημερινότητα περήφανα μακριά απ΄όλη τη βρώμα...

Ο Γαβριάς

ΥΓ: Τότε ο κακομοίρης ο πατέρας της σε μια ύστατη προσπάθεια συνεννόησης τους παρουσίασε τα χαρτιά ότι η εν λόγω κοπέλα ήταν κόρη αντιστασιακού, ίσως να βοηθούσε έτσι...Μήπως την έθαψε αυτό τελικά;

(Αφιερωμένο σε όλους εκείνους που κανείς δεν ξέρει, αλλά έχουν τραβήξει το Γολγοθά τους αθόρυβα, με αξιοπρέπεια και δύναμη.)

ΩΡΑ ΝΑ ΤΗ ΚΑΝΟΥΜΕ...(Υπάρχεις εκτός μαζικής ενημέρωσης;)

Την ξέρεις εκείνη τη κρυανάλατη στιγμή που συμβαίνει σε μια παρέα που στην ουσία δεν έχει σοβαρά πράγματα να μοιραστεί, αλλά βρέθηκε κάπου να τα πίνει καφέδες «να σκοτώσει την ώρα»... Μια δυό ώρες μαλακίες, καλαμπούρια, ξεκατίνιασμα, άντε και κανά πονηρό ανεκδοτάκι για να χαχανίσουν ομαδικά γύρω από τα τους κολημένους αφρούς στα ποτήρια και τα γεμάτα τασάκια...
Και μετά...
Μια ξαφνική ηλίθια σιωπή οπου ο καθένας κοιτάζει αδιάφορα δεξια αριστερά, μια αμηχανία και κάτι χαζοχαρούμενα χαμόγελα.
Πέρασε η βραδυά.
Αυτά...
Ο ένας ελπίζει να πει κάτι ο άλλος.
Ποντάρουν οτι ο τάδε συνήθως έχει οργιώδη φαντασία κάτι θα βρει.
Παίζουν λίγο με το κινητό (δεν έρχεται και κανένα μήνυμα ρε γαμώτο..)
Μέχρι να πει κάποιος
Λοιπόν εγώ τη κάνω μάγκες γιατί με περιμένουν και στο σπίτι...
Αντε να πληρώνουμε, τι έχει ο καθένας και τον πούλογλου...
Αναστήθηκε ο Ζαχόπουλος.
Εκοιμήθη ο Μακαριστός.
Βγάλαν τα μάτια τους ο Θέμος με το Μάκη.
Μάθαμε και για τα σκάνδαλα.
Αντε να κουβαλήσουμε το άδειο μυαλό μας σε καμιά γωνιά στο σπίτι.
Να χαζέψουμε καμμιά είδηση,
Να ρίξουμε κι ένα τσακωμό με το έτερον ήμισυ,
Να γαμοσταυρίσουμε λιγάκι τη ΔΕΗ, τον ΟΤΕ, τα δάνεια, το κωλοαφεντικό, τη κωλοακρίβεια και τους κωλομισθούς
Και να πάμε για ύπνο.
Πού πας, τι θέλεις, ποιός είσαι;
Τι καίει μέσα σου; Φωτιά, φλογίτσα, μπουρλότο, γκαζιέρα, φουφού, ηλεκτρική κουζίνα, τι;
Καίει κάτι;
Θέλεις να πας παραπέρα άραγε;
Αν σου αφαιρέσω την επαναλαμβανόμενη πραγματικότητα, τις υποχρεώσεις, το κόσμο που παρλάρει γύρω σου και σου τουμπανιάζει το μυαλό, τη ζοχάδα σου που βγάζεις πότε πότε, κανα πήδημα που ρίχνεις αμα τύχει, κλείσω τη τηλεόραση, κατεβάσω και τα ρολά και σε βάλω μόνο σου σ΄ενα άδειο δωμάτιο μ’ενα κομμάτι ψωμί, νερό κι ένα ντιβάνι να ξαπλώσεις, και σε υποχρεώσω να μείνεις εκεί...ένα χρόνο ας πούμε χωρίς να σε ενοχλήσει κανένας, μόνο σου με τον ευαυτό σου χωρίς κανένα βοήθημα γύρω, να σκεφτείς λίγο ρε πούστη μου από ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ.
Τι θα δεις;
Τι θαχει απομείνει από σένα;
Ενα κρύο ανέκδοτο που δεν θα γελάσεις, κι ένας λογαριασμός απλήρωτος;
Ερώτημα: Υπάρχεις εκτός μαζικής ενημέρωσης;
ΥΠΑΡΧΕΙΣ;


Ο Γαβριάς

Διεφθαρμένοι πολιτικοί, διεφθαρμένη πολιτική, διεφθαρμένοι πολίτες.

Διαμαρτυρόμαστε. Έντονα. Για τη κατάντια. Για εκείνους που σφετερίζονται ασύστολα το δημόσιο χρήμα. Για το χρηματισμό. Τη σήψη γενικώτερα που επικρατεί στη πολιτική και κάθε μέρα μοιάζει χειρότερη από τη προηγούμενη.

Για να κάνεις πολιτική χρειάζονται λεφτά. Πολλά λεφτά.

Διαθέσιμα ανά πάσα στιγμή. Χρειάζεσαι γερές πλάτες.
Η συλλογή σφραγίδων στα εκλογικά βιβλιάρια, που δόξα τω θεό στην Ελλάδα είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη, θέλει ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΛΕΦΤΑ.

Χρόνια ολόκληρα αγαπητοί συμπολίτες πηγαίνετε σε μια κάλπη που για να στηθεί παίζεται γύρω ένα παιχνίδι χρήματος και εξουσίας και χρόνια επίσης ζητάτε από εκείνους που θα εκλέξετε ΧΑΡΕΣ.

Μικρές, μεγάλες, ΧΑΡΕΣ.

Ζητάτε κι εσείς λοιπόν οι εκλεκτοί σας να έχουν για εσάς τους ίδιους έτοιμα πόστα εργασίας, χρηματοδοτήσεις στις δουλειές σας, να κάνουν τα στραβά μάτια στις πονηριές σας.

Από τα μεγάλα κεφάλια που χρηματοδοτούν μέχρι το τελευταίο δημόσιο υπάλληλο που για να κάνει τη δουλειά του ζητάει «δωράκι» η πολιτική κοστίζει πανάκριβα.

Στις συναλλαγές τους οι πολίτες έμαθαν να είναι «πονηροί», συμφεροντολόγοι, να ζυγίζουν καλά που θα βγάλουν «κάτι παραπάνω από το νόμιμο».

Έτσι χτίστηκαν τα καλυβάκια που γίναν νόμιμα στη ζουλα, έτσι πέρνεις τη θέση του μπροστινού σου στη σειρά για το χειρουργείο, έτσι λαδώνεις το καθηγητή να περάσει το κανακάρη σου, έτσι υπόσχεσαι για να ρθει ο φανταράκος σου δίπλα στο σπίτι να φυλάει το μπαράκι αντί για τη πατρίδα, έτσι πουλάς το σάπιο κρέας σου και όλοι κάνουν τη πάπια, έτσι κλέβεις τα τιμολόγια και κανείς δεν το ξέρει.

Κανείς δεν είναι έξω από το χορό.

Όλοι κάνουν τα στραβά μάτια εδώ και δεκαετίες, μέχρι που κάποια στιγμή τα μάτια άρχισαν να αλλοιθωρίζουν και τώρα παριστάνουν τη πάπια όλοι...
Ποιός εγώ; Οχι! Αυτός το έκανε...
Εσύ καμάρι μου δεν είσαι εκείνος που παρακάλαγε τον ΤΑΔΕ μόλις εκλεγεί να σου κάνει το ΤΑΔΕ;

Εκλέχτηκε. Για να βολέψει και σένα και τα παιδάκια του και να ζήσεις κι εσύ καλά κι αυτός καλύτερα, δε φτάνει το μεροκάματο μάτια μου. Θέλει χρήμα, ζεστό και πρόχειρο και φυσικά κάτω από το τραπέζι.

Τη πουτάνα τη κάνουν δυό πράγματα:
Τα λεφτά σου.
Κι ότι κάνεις κέφι να πας μαζί της.

Κι επειδή έτσι είσαι, δεν έχει τελειωμό. Γιατί και τώρα που είδες ότι σου δίναν ψίχουλα μπροστά σ΄αυτά που φάγανε, παρόλο που πίστευες πως είσαι μάγκας και τώρα δεν μπορείς να ξεφύγεις.

Γιατί έχεις κι άλλες χάρες να ζητήσεις.
Και το πελατολόγιο είναι τεράστιο. Κι οσο πιο μεγάλο και απαιτητικό το πελατολόγιο τόσο μεγαλύτερο χρήμα πρέπει να υπάρχει, τόσο μεγαλύτερες κομπίνες πρέπει να ευφεύρουμε.

Ένας λαός που έχει μάθει χρόνια τώρα «να τη βρίσκει την άκρη» με τον εύκολο τρόπο, λίγο κομπιναδόροι, λίγο κλεφταράκια, λίγο ψεύτες, με τις άκρες και τις μέσες που κάθε «ξύπνιος» πρέπει να διαθέτει, δεν μπορεί να λειτουργήσει με γνώμονα το κοινό καλό.

Ποιος δάσκαλος θα διδάξει στα νέα παιδιά να βγούν από αυτό το φαύλο κύκλο;
Ποιος είναι αυτός που θα προσπαθήσει να μάθε από την αρχή σε μια μάζα καλομαθημένων-κακομαθημένων απολιτών να γίνουν «συμπολίτες» με γνώμονα τη κοινή πρόοδο και ευημερία;

Δε μοιάζει με ανέκδοτο;

Ο Γαβριάς